روش جوشکاری فولاد گالوانیزه (بخش دوم)

جوشکاری در فولاد های با روکش

نفوذ جوش در فولادهایی که روکش روی دارند کمتر از فولادهای بدون روکش است. بنابراین، برای جوش‌های لب‌به‌لب فاصله بین دو فلز باید کمی بیشتر باشد. در حین انجام جوش لب‌به‌لب در حالت صاف، حرکت جزئی مشعل جوشکاری به طرفین به دستیابی به نفوذ پایدارتر کمک می‌کند.

موقع جوشکاری فولاد گالوانیزه با استفاده از گاز محافظ دی‌اکسید کربن و مخلوط آرگون- دی‌اکسید کربن، پاشش بیشتر می‌شود و ذرات پاشیده به قطعه کار می‌توانند ظاهر ناخوشایندی ایجاد کنند که برای پیشگیری، قبل از جوشکاری روی قطعه کاررا به ترکیباتی مثل سیلیکون، نفت یا گرافیت آغشته کرده و بعد هم ذرات پاشیده را با برس کشیدن برمی‌دارند. با این حال، ممکن است با ایجاد پاشش در نازل تفنگ جوشکاری مواجه شوید. استفاده از ترکیب ضد پاشش باعث کاهش ذرات گیر کرده در نازل جوشکاری می‌شود.

 

ارتباط مستقیم افزایش پوشش روی با مقدار پاشش جوشکاری

با افزایش ضخامت پوشش روی، مقدار پاشش بیشتر می‌شود: مواد گالوانیزه با روکش روی بیشتر از مواد ورقه‌ای با روکش پیوسته پاشش دارند. وقتی اتصالات تی‌شکلِ/ T فولاد گالوانیزه در موقعیت مسطح جوش داده می‌شوند، ذرات پاشیدگی به گوشه اتصال می‌چسبند و این امر باعث ایجاد مشکلاتی در جوشکاری می‌شود. موقع جوشکاری در حالت سربالا، ممکن است حتی پاشش داخل نازل تفنگ جوش هم بیفتد.

حرارت بیشتر برای حذف روی از حوضچه جوش و کاهش سرعت جوشکاری برای سوزاندن پوشش روی، چیزی است که فرآیند جوشکاری GMA را در بین جوشکاری فولاد ِروکش‌دار و فولاد بدون روکش متمایز می‌کند. استفاده از گاز محافظ آرگون و دی‌اکسید کربن می‌تواند قوس پایدارتر و رسوبات جوش نرم‌تری را با حداقل پاشش و مصرف روی ایجاد کند.

 

جوشکاری فولاد گالوانیزه به روش‌های SMAW و MMAW

هر دو جوشکاری قوس فلزی محافظ (SMAW) یا جوشکاری دستی قوس فلزی (MMAW) جزو فرآیندهای دستی هستند که برای جوشکاری این نوع فولاد با استفاده از الکترودهای پوششی شار از ۱.۶ میلی‌متر تا ۱۲.۷ میلی‌متر قطر استفاده می‌شود. شرایط جوشکاری لازم برای جوشکاری فولاد گالوانیزه توسط SMAW و MMAW مشابه شرایط مورد استفاده در فولاد بدون روکش است. با این حال، سرعت جوشکاری باید کندتر باشد (زاویه الکترود به حدود ۳۰ درجه سانتیگراد کاهش می‌یابد) و به حرکت شلاقی الکترود به سمت جلو و عقب نیاز است تا حوضچه مذاب روی را از ناحیه جوش دور کند.

تفاوت عمده بین جوشکاری فولاد گالوانیزه و جوشکاری فولاد بدون روکش با استفاده از فرآیند SMAW در این است که برای باز شدن کامل جوش باید دهانه ریشه را افزایش داد. در فرایند SMAW ، میزان پاشش در مقایسه با جوشکاری ِفولاد بدون روکش کمی بیشتر است.

 

جوشکاری فولاد گالوانیزه

MMAW برای فولادهای روکش‌دار با ضخامت ۱۲.۷ میلی‌متر یا بیشتر استفاده می‌شود. به طور کلی، جوشکاران می‌توانند برای جوشکاری فولاد گالوانیزه از روش‌های مشابه فولاد بدون روکش استفاده کنند. با این حال، نکات زیر باید در نظر گرفته شود:

 

-سرعت الکترود اعمال شده باید کمتر از حد معمول و با حرکت شلاقی به سمت جلو (در امتداد درز) و در جهت جوش و بعد بازگشت به حوضچه مذاب ِروی همراه باشد.

-از ایجاد بافت و چندین مهره جوش باید اجتناب شود و همچنین از تزریق گرمای بیش از حد به مفصل پرهیز کنید‌. چون ممکن است به پوشش روی مجاور آسیب برساند.

-برای کنترل بهتر حوضچه جوش و جلوگیری از نفوذ بیش از حد متناوب یا ایجاد شکاف ریشه، برای همه موقعیت‌ها طول قوس کوتاه توصیه می‌شود.

-در جوشکاری لب‌به‌لب، برای نفوذ کامل به شکاف‌های کمی بزرگ‌تر نیاز است.

-برای دستیابی به کیفیت بهتر جوشکاری، سنگ‌زنی لبه‌ها قبل از جوشکاری پیشنهاد می‌شود که همچنین باعث کاهش دود ِپوشش گالوانیزه می‌شود. دیگر روش‌های جوشکاری مثل فولادهای بدون روکش خواهد بود.

جوشکاری فولاد گالوانیزه با سایر فلزات

این نوع فولاد را می‌شود با استفاده از تکنیک‌های فوق به سایر فلزات از جمله فولاد ضد زنگ جوش داد. در چنین مواردی، برای به دست آوردن جوش با کیفیت همیشه بهتر است پوشش ِروی از اطراف ناحیه جوش برداشته شود. گاهی اوقات، روی می‌تواند به فلزات دیگر نفوذ کرده و مشکلات شکنندگی ایجاد کند. پس از اتمام جوشکاری فلزات متفاوت، به منظور پیشگیری از خوردگی ِناحیه جوش، باید با استفاده از فلز روی آن را روکش کرد.

بیشتر بخوانید: روش جوشکاری فولاد گالوانیزه (بخش اول)

 

منبعhttps://whatispiping.com/welding-galvanized-steel/